Νεκταρία Μαυρουδή – Αναδιπλώσεις της μορφής και της ύλης, ή…
Ένα ημερολόγιο ανέμων και φωτός

Οι πτυχώσεις είναι ελαφριές σαν το αποτύπωμα του αέρα.
Οι πτυχώσεις είναι βαριές σαν τις ραγάδες του βουνού.
Πράσινες σαν τα πιο πράσινα φύλλα και καφετιές όπως το πρόσωπο της γης.
Εναλλάσσονται ανάμεσα στο απόλυτο φως και το μισοσκόταδο.
Καίνε όταν ανακαλούν κοφτερές μνήμες, δροσίζουν όταν προκαλούν τη ζωή με συνεχή περάσματα να σβήσει τον πόνο.

Και η Ρουμπίνα Σαρελάκου…
Η Ρουμπίνα είναι ένα παράθυρο ανοιχτό στην ποίηση.
Από αυτό εισβάλουν πότε δυνατοί άνεμοι, ικανοί να αναστατώσουν τις κουρτίνες της καθημερινότητας, πότε θαλασσινή αύρα μετά από εξαντλητική ζέστη.

Με τα χέρια και την καρδιά της φτιάχνει ιστορίες για τον άνθρωπο. Σε κάνει να αναρωτιέσαι…
Με ποιο τρόπο υπάρχουν τα σώματα κάτω από αραχνοΰφαντα υφάσματα, πώς στηρίχτηκε ένας νεανικός αγκώνας, πώς συσπάται μια ανδρική πλάτη, πώς καρδιοχτυπά ένα γυναικείο στέρνο, πώς φύσηξε ανασηκώνοντας τη φούστα ντροπαλού κοριτσιού, πώς ανοιγόκλεισαν τα βλέφαρα γηραιού σοφού…
Κι άλλες πανάκριβες στιγμές, από αυτές που θα σου λείψουν περισσότερο όταν ο άνθρωπος δεν θα είναι πια εδώ.

Ανάμεσα σε ετούτες καραδοκούν σκόρπιες σκέψεις· μια αγαπημένη τούφα μαλλιών, η άκρη κάποιου χαμόγελου, ένα τραγούδι που παρακινεί την πρασινάδα των δέντρων, παρτιτούρες που σκορπάνε με μια ριπή σε θερινό επαρχιακό θέατρο, σπαρταριστό γέλιο απογευματινής συντροφιάς, οι πρωινές όχθες ποταμού, ένα νανούρισμα, τα χειμωνιάτικα κύματα, εναλλασσόμενες κινήσεις χορευτών πάνω στη σκηνή.

«Δέντρα, φύλλα να ’χετε/ να παίρνει ο αέρας χάδια».
Τον αέρα, άραγε, ποιος τον σκέφτεται και ποιος τον κανακεύει; Τον χαϊδεύουν τα φύλλα των δέντρων καθώς στροβιλίζεται ανάμεσά τους. Τον χαϊδεύουν και τα χέρια της Ρουμπίνας όταν τον κάνουν πρωταγωνιστή μικρών, αναπάντεχων στιγμών.

Από εκεί και αυτή η παράξενη αίσθηση οικειότητας. Ότι έχεις ήδη υπάρξει μέρος της έκθεσης. Πώς γίνεται αυτό; Επειδή ο αέρας συνόδευσε τα πιο μακρινά σου ταξίδια, επειδή η σκέψη σου αναδιπλώθηκε αμέτρητες φορές αναζητώντας το νόημα της ζωής που έφερες ως εδώ, επειδή θυμάσαι παιδί να παρατηρείς τις φλέβες ενός φύλλου στο φως του ήλιου, επειδή θαύμασες κελύφη ζωντανών πλασμάτων, επειδή άκουσες τις πέτρες στην παραλία να αφηγούνται ιστορίες από την αρχή του κόσμου… Ένα προσωπικό ημερολόγιο κινούμενων στιγμών ή, κατά τον αλεξανδρινό ποιητή:
«Ήχοι από την πρώτη ποίηση της ζωής μας/ σα μουσική, τη νύχτα, μακρινή που σβήνει»…

Τα εργόχειρα ποιήματα της Ρουμπίνας μεταφέρουν τις συναντήσεις διαφορετικών πραγματικοτήτων.
Οι αναδιπλώσεις της μορφής και της ύλης αφηγούνται τη γέννηση φυσικών στιγμών, όψεων ενός κόσμου πλήρους και ταυτόχρονα μοναχικού. Κατευνάζουν το φόβο της αοριστίας. Μιλάνε για τη μοίρα του κόσμου να εκφράζεται μέσα από τις αισθήσεις, το νου και την καρδιά ενός ανθρώπου. Και φωτίζουν την υποψία ότι η δημιουργία είναι, από μόνη της, επαρκής λόγος ύπαρξης…

Με βαθιά εκτίμηση και ευγνωμοσύνη,
Νεκταρία Μαυρουδή